Pokazywanie postów oznaczonych etykietą codzienność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą codzienność. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 5 lutego 2015

co poszło nie tak?





Pierwszych medycznych nazw uczyłam się z dwóch źródeł: z powieści i ER.
Nie byłam w stanie wymienić ze 100% pewnością dat najważniejszych bitew w XVIII czy XIX wieku w Polsce, ale za to ogarniałam co to jest saturacja, tachykardia, a o barbituranach wiedziałam wszystko, co dało się wiedzieć z dostępnej literatury.

A jednak. Dziś jestem tu gdzie jestem i nie jestem lekarzem.

Jestem nikim. Więc mogę być Wszystkim.

-------------------------------------------------------------------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

niedziela, 14 grudnia 2014

Pieśń ciszy


Tu wiatr, obiegłszy górę ruin siwą,
Napędza nasion kwiatów - a te puchy
Chodzą i w grobie latają jak duchy.*


Powietrze przerywa świst oddechu. Jęknięcie przy zejściu do kija (caturanga-dandasana). Kręgosłup zwija się i pręży, mięśnie rozciągają swe włókna. Przez ciało przechodzi silny dreszcz przyjemności. Oczy otwarte, spojrzenie czyste i skupione. Ostatnie myśli czmychają w kąt. Cień i półmrok pokoju pozwalają im się bezpiecznie skryć.

Wdech i złączone ręce niczym strzała mkną w górę. Powieki na moment opadają. Przed oczami saje starzec. W strojnych szatach, długim suknie, płonie ze złości. Urażona duma zbełtana z pychą emanują w cichym krzyku,
wydech. Ciało dotyka kolan. Na marmurowej posadzce leży siwy król. Wzrok ma obłąkany smutkiem. Z lekko otwartych ust wydobywa się bezgłośny lament. Ciało skąpane w szkarłacie krwi płynącej z pękniętego serca sparaliżował strach. Że to, co misternie budowane, wielbione i pielęgnowane obraca się w pył.
Wdech. Ogień trawi śmiech próżnego króla. Czarna broda trzęsie się w rytm zwycięstwa.
Wydech i ciało rozciąga się w psie. Pięty twardo stoją na ziemi, ręce pchają tyłek w górę.

Strasznym jest Rapsodu końcem:
Owe sykanie [cykad - przyp. mój] co się w grobach słyszy - 
Jest objawieniem i pieśnią ciszy

Siwy człowiek prosi, błaga o szacunek.
Wdech wypełniony szczękiem ostrzy przecina zadymione powietrze.
Wydech, ciało z jękiem układa się na palcach stóp i dłoniach w kij. Trzask drewna i tętent kopyt przebiegają przez głowę,
wdech. Cisza. Siwy król oddaje ducha w ciszy. Nie ma ratunku, nie ma nadziei. Jest popiół.
Wydech i głowa znów sięga kolan. Głupota i pycha triumfują.
Wdech.
Wydech.
Ręce lądują przy sercu. A serce pęka z bólu.

Tak więc - to los mój, na grobowcach siadać
I szukać smutków błahych, wiotkich, kruchych.
To los mój, senne królestwa posiadać.



*Cytaty pochodzą z wiersza Juliusza Słowackiego "Grób Agamemnona".

------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

wtorek, 18 listopada 2014

Moc



Kurwa.
Taki post był raptem moment temu. Ale jest we mnie niewyobrażalna potrzeba szpetnego zaklęcia rzeczywistości, w którym ukryta będzie MOC.

Moc straconych nadziei.
Moc bycia niewidzialnym dla innych.
Moc zdziwienia, że ludzie niekompetentni są z taką chęcią słuchani.
Moc niezrozumienia dla bylejakości i olewactwa.

ORAZ

Moc podziwu dla profesora Pe.
Moc komplementu, który ratuje dzień (i ego).
Moc możliwości, jakie daje świat, rozwój, technologie.
Moc wolności w tej gmatwaninie.

Pardon my French, ale to skumulowanie przeżyć w tak krótkim czasie, naprawdę zasługuje na gromkie "kurwa".

------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

niedziela, 16 listopada 2014

Wolność


Mgły przesuwają się po krajobrazie jak po wodzie. Zieleń nieco przygasła, słońce rzadko wychodzi zza chmur. Nagle krzyk. Ryk. A potem już tylko mieszanina lnianych ubrań, ciężkich zbroi, kwiku koni i pojękiwania ludzi, świstu strzał i szczęku mieczy. Freeeeedoooooom!

piątek, 7 listopada 2014

sobota, 18 października 2014

Nigdy.






Nigdy nie ratuj po raz drugi (Peter Drucker).

To jest prawda.

Tyczy się start-upów.

Tyczy się starych, tradycyjnych biznesów.

Tyczy się roślin domowych i balkonowych.

Wreszcie tyczy się też PRZYJAŹNI.

------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

czwartek, 2 października 2014

Celebracja



Nieraz zapominam jak ważne jest to, żeby z odpowiedniej perspektywy patrzeć na to, co mi się przydarza. Żeby nie utyskiwać, nie oceniać (co zrobiłam nie dalej, jak wczoraj). Żeby celebrować. Śmiało, nie bójmy się powiedzieć tego głośno: CELEBROWAĆ każdą chwilę. Carpe diem, seize the day.

środa, 1 października 2014

Człowiek, którego nie ma


***
Są z nami. Wspierają, kłócą się, pomagają, towarzyszą, współpracują, krytykują, dają nadzieję, rozumieją, ochrzaniają, obrażają się, wyręczają. Aż nagle, w jednej chwili zupełnie znikają.

piątek, 26 września 2014

Podmiejska wolność


Wymarzony, wyśniony, wyczekany bez względu na pogodę. Bez względu na humory. I bez względu na to, że dzikie gęsi w kluczach odlatują już w te lepsze strony. Z pełną powagą, od wczesnych godzin porannych, wita wszystkich psowyprowadzaczy i pracoposiadaczy. Czasem się uśmiechnie, czasem warknie. Czasem też zaskoczy. Jak dziś. Podmiejski autobus.

czwartek, 25 września 2014

Dzień dobry.



Dziś wielki dzień. Otóż okazało się, zupełnie znienacka, że jestem pisarzem. Albo jestę pisarzę, jak kto preferuje.