środa, 1 października 2014

Człowiek, którego nie ma


***
Są z nami. Wspierają, kłócą się, pomagają, towarzyszą, współpracują, krytykują, dają nadzieję, rozumieją, ochrzaniają, obrażają się, wyręczają. Aż nagle, w jednej chwili zupełnie znikają.
Są tacy ludzie.
Kończą z tobą znajomość smsem, wyszukanym mailem, wymownym milczeniem tudzież w niezwykle wyrafinowany sposób - usuwając cię ze znajomych na fejsbuku albo z konta na naszej klasie.

Ostatni bastion ich godności i honoru opiera się na tym, by cię upokorzyć, zrównać z nic-nie-znaczącym wirtualnym profilem. Zasadzają się po cichu, by w najmniej spodziewanym momencie wyskoczyć. Zadać szybki cios i z podkulonym ogonem spieprzyć za pobliski krzak. I z ukrycia obserwować, jak ofiara się wykrwawia.

Naprawdę dojrzałe.

Potem, gdy ofiara zaleczy już swoje rany, pozasklepia blizny (które raz po raz otwiera jeszcze jakaś niezałatwiona rzecz) - pozostaje słodka obojętność. Taka cisza na morzu. Jeśli wszystko poszło sprawnie - rany się zabliźnią, a gdzieś pomiędzy nimi, pojawią się nowe możliwości.
Co jednak, jeśli nawet po kilku latach pozornego spokoju natkniesz się na stare kartki, liściki, wyznania i życzenia urodzinowe, które brzmiały mniej więcej "życzę Ci dużo siebie po kres naszych dni"? Po głowie rozleje się lekki niepokój - bo przecież, choć rozdział zamknięty, to jak widać życzenie się spełnia.
***

Okruchy wspomnień odnalezione podczas wykopalisk archeologicznych w starym domu, w jeszcze starszym pudełku.


Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz