czwartek, 2 października 2014

Celebracja



Nieraz zapominam jak ważne jest to, żeby z odpowiedniej perspektywy patrzeć na to, co mi się przydarza. Żeby nie utyskiwać, nie oceniać (co zrobiłam nie dalej, jak wczoraj). Żeby celebrować. Śmiało, nie bójmy się powiedzieć tego głośno: CELEBROWAĆ każdą chwilę. Carpe diem, seize the day.

Dziś był z pewnością taki dzień.
Bo ile razy mogłam do tej pory witać wschód słońca nad morzem z dachu? I na dodatek z mruczącym grzejnikiem na kolanach?


Bo ile razy szłam z żelazkiem turystycznym w ręku (żeby szybciej wystygło)? Przez miasto, z dumnie podniesioną głową i uśmiechem na twarzy?


Bo ile razy zdarzyło się, że przez pomyłkę zadzwonił zapijaczony pan robotnik i rozmowa z nim nadała sens całemu dniu? A ile razy ja mam szansę (i jej nie zmarnuję), żeby być miłą dla takich ludzi i z nimi pożartować robiąc im dzień dobry?


Bo ile razy zdarza się, że jest się w jednym pomieszczeniu ze światowej klasy specjalistami i ma się świadomość dobrze powiedzianej mowy, dobrze i trafnie zadanego pytania?


Bo ile razy może mi się jeszcze trafić szansa mknięcia przez Trójmiasto taksówką marki Polonez Caro (w którym jest zepsuty gaz i kierowca musi stawać na ręcznym i cały czas wciskać gaz, żebyśmy nie zgaśli)? A ile razy wiekowy posiadacz takiej taryfy grzeje przez miasto z prędkością, przy której innym Polonezom odpadają lusterka?


Bo ile razy widząc odjeżdżający pociąg-ostatniej-szansy widzi się nie tyle wszystko w barwach złości, co w odcieniach możliwości?

Decyzję podejmuję codziennie, miliony razy. Polecam.

------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz