Tu wiatr, obiegłszy górę ruin siwą,
Napędza nasion kwiatów - a te puchy
Chodzą i w grobie latają jak duchy.*
Powietrze przerywa świst oddechu. Jęknięcie przy zejściu do kija (caturanga-dandasana). Kręgosłup zwija się i pręży, mięśnie rozciągają swe włókna. Przez ciało przechodzi silny dreszcz przyjemności. Oczy otwarte, spojrzenie czyste i skupione. Ostatnie myśli czmychają w kąt. Cień i półmrok pokoju pozwalają im się bezpiecznie skryć.
Wdech i złączone ręce niczym strzała mkną w górę. Powieki na moment opadają. Przed oczami saje starzec. W strojnych szatach, długim suknie, płonie ze złości. Urażona duma zbełtana z pychą emanują w cichym krzyku,
wydech. Ciało dotyka kolan. Na marmurowej posadzce leży siwy król. Wzrok ma obłąkany smutkiem. Z lekko otwartych ust wydobywa się bezgłośny lament. Ciało skąpane w szkarłacie krwi płynącej z pękniętego serca sparaliżował strach. Że to, co misternie budowane, wielbione i pielęgnowane obraca się w pył.
Wdech. Ogień trawi śmiech próżnego króla. Czarna broda trzęsie się w rytm zwycięstwa.
Wydech i ciało rozciąga się w psie. Pięty twardo stoją na ziemi, ręce pchają tyłek w górę.
Strasznym jest Rapsodu końcem:
Owe sykanie [cykad - przyp. mój] co się w grobach słyszy -
Jest objawieniem i pieśnią ciszy
Siwy człowiek prosi, błaga o szacunek.
Wdech wypełniony szczękiem ostrzy przecina zadymione powietrze.
Wydech, ciało z jękiem układa się na palcach stóp i dłoniach w kij. Trzask drewna i tętent kopyt przebiegają przez głowę,
wdech. Cisza. Siwy król oddaje ducha w ciszy. Nie ma ratunku, nie ma nadziei. Jest popiół.
Wydech i głowa znów sięga kolan. Głupota i pycha triumfują.
Wdech.
Wydech.
Ręce lądują przy sercu. A serce pęka z bólu.
Tak więc - to los mój, na grobowcach siadać
I szukać smutków błahych, wiotkich, kruchych.
To los mój, senne królestwa posiadać.
*Cytaty pochodzą z wiersza Juliusza Słowackiego "Grób Agamemnona".
------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.



