sobota, 27 grudnia 2014
niedziela, 14 grudnia 2014
Pieśń ciszy
Tu wiatr, obiegłszy górę ruin siwą,
Napędza nasion kwiatów - a te puchy
Chodzą i w grobie latają jak duchy.*
Powietrze przerywa świst oddechu. Jęknięcie przy zejściu do kija (caturanga-dandasana). Kręgosłup zwija się i pręży, mięśnie rozciągają swe włókna. Przez ciało przechodzi silny dreszcz przyjemności. Oczy otwarte, spojrzenie czyste i skupione. Ostatnie myśli czmychają w kąt. Cień i półmrok pokoju pozwalają im się bezpiecznie skryć.
Wdech i złączone ręce niczym strzała mkną w górę. Powieki na moment opadają. Przed oczami saje starzec. W strojnych szatach, długim suknie, płonie ze złości. Urażona duma zbełtana z pychą emanują w cichym krzyku,
wydech. Ciało dotyka kolan. Na marmurowej posadzce leży siwy król. Wzrok ma obłąkany smutkiem. Z lekko otwartych ust wydobywa się bezgłośny lament. Ciało skąpane w szkarłacie krwi płynącej z pękniętego serca sparaliżował strach. Że to, co misternie budowane, wielbione i pielęgnowane obraca się w pył.
Wdech. Ogień trawi śmiech próżnego króla. Czarna broda trzęsie się w rytm zwycięstwa.
Wydech i ciało rozciąga się w psie. Pięty twardo stoją na ziemi, ręce pchają tyłek w górę.
Strasznym jest Rapsodu końcem:
Owe sykanie [cykad - przyp. mój] co się w grobach słyszy -
Jest objawieniem i pieśnią ciszy
Siwy człowiek prosi, błaga o szacunek.
Wdech wypełniony szczękiem ostrzy przecina zadymione powietrze.
Wydech, ciało z jękiem układa się na palcach stóp i dłoniach w kij. Trzask drewna i tętent kopyt przebiegają przez głowę,
wdech. Cisza. Siwy król oddaje ducha w ciszy. Nie ma ratunku, nie ma nadziei. Jest popiół.
Wydech i głowa znów sięga kolan. Głupota i pycha triumfują.
Wdech.
Wydech.
Ręce lądują przy sercu. A serce pęka z bólu.
Tak więc - to los mój, na grobowcach siadać
I szukać smutków błahych, wiotkich, kruchych.
To los mój, senne królestwa posiadać.
*Cytaty pochodzą z wiersza Juliusza Słowackiego "Grób Agamemnona".
------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.
wtorek, 18 listopada 2014
Moc
Kurwa.
Taki post był raptem moment temu. Ale jest we mnie niewyobrażalna potrzeba szpetnego zaklęcia rzeczywistości, w którym ukryta będzie MOC.
Moc straconych nadziei.
Moc bycia niewidzialnym dla innych.
Moc zdziwienia, że ludzie niekompetentni są z taką chęcią słuchani.
Moc niezrozumienia dla bylejakości i olewactwa.
ORAZ
Moc podziwu dla profesora Pe.
Moc komplementu, który ratuje dzień (i ego).
Moc możliwości, jakie daje świat, rozwój, technologie.
Moc wolności w tej gmatwaninie.
Pardon my French, ale to skumulowanie przeżyć w tak krótkim czasie, naprawdę zasługuje na gromkie "kurwa".
------------
Jeśli jesteś tu po raz pierwszy, przeczytaj TEN post. Dziękuję.
niedziela, 16 listopada 2014
Wolność
Mgły przesuwają się po krajobrazie jak po wodzie. Zieleń nieco przygasła, słońce rzadko wychodzi zza chmur. Nagle krzyk. Ryk. A potem już tylko mieszanina lnianych ubrań, ciężkich zbroi, kwiku koni i pojękiwania ludzi, świstu strzał i szczęku mieczy. Freeeeedoooooom!
piątek, 7 listopada 2014
sobota, 18 października 2014
czwartek, 2 października 2014
Celebracja
Nieraz zapominam jak ważne jest to, żeby z odpowiedniej perspektywy patrzeć na to, co mi się przydarza. Żeby nie utyskiwać, nie oceniać (co zrobiłam nie dalej, jak wczoraj). Żeby celebrować. Śmiało, nie bójmy się powiedzieć tego głośno: CELEBROWAĆ każdą chwilę. Carpe diem, seize the day.
Subskrybuj:
Posty (Atom)






