piątek, 26 września 2014

Podmiejska wolność


Wymarzony, wyśniony, wyczekany bez względu na pogodę. Bez względu na humory. I bez względu na to, że dzikie gęsi w kluczach odlatują już w te lepsze strony. Z pełną powagą, od wczesnych godzin porannych, wita wszystkich psowyprowadzaczy i pracoposiadaczy. Czasem się uśmiechnie, czasem warknie. Czasem też zaskoczy. Jak dziś. Podmiejski autobus.
Te poranki, które postanawiam poświęcić na jazdę autobusem, a nie pociągiem, mają w sobie swoisty urok i smaczek. Idąc posłusznie na przystanek, zlokalizowany w malowniczej scenerii leśnej, odmawiam w duchu ciche zaklęcia, żeby przyjechał. A najlepiej pusty. I nie przed czasem. Dziś tak bardzo nie chce mi się biec.
I przyjeżdża. W miarę o czasie (no, przynajmniej nie musiałam biec). Ta niepewność - czy wychynie zza rogu, z jakimś pustym miejscem siedzącym, sięga zenitu aż do pierwszego kroku do wnętrza pojazdu. Teraz już wiem. Jak spędzę najbliższe 40 minut. Sadzam nonszalancko tyłek. To nic, że tyłem do jazdy (ma się ten błędnik sprawny, a co!). Ale przy oknie i z dala od krzyczących dzieci.

Wszystko idzie dobrze aż do momentu, gdy zaczytana w bardzo-ważną-lekturę dostrzegam, że dosłownie zapierdalamy. Że to nie jest taki zwykły kurs, mimo że nie spóźniony. Z lekkim przerażeniem wyglądam za okno. Mijamy przystanek pełen człowieków, ale autobus zatrzymuje się z opóźnieniem, hen za przystankiem. Pewnie nikt nie zamachał, choć w zasadzie po co, skoro tu jeździ tylko ta jedna linia? Innym razem zatrzymujemy się wjeżdżając na krawężnik kończący zatoczkę. Ścigamy się z rowerzystą, którego dyskwalifikuje kruchość roweru i który musi przystanąć na poboczu, bo autobus.
Włączamy się do ruchu wymuszając należne nam pierwszeństwo i oznajmiając to gromkim trąbieniem, niczym myśliwi na polowaniu. My polujemy na frajerów, niedzielnych kierowców, nieco przerażonych adeptów kursu jazdy. Na rowerzystów, spóźnionych pasażerów i nieogarnięte Panie Babcie, które z przyzwyczajenia machają zbyt późno. Autobus nie wybacza. Nie zawsze jest litościwy. Kiedy dojeżdżamy do celu, wiem już że nie potrzebuję kawy. Trochę razi mnie słońce i jest mi niedobrze od slalomów na zakorkowanej Trasie T.

Nie pamiętam, kiedy byłam ostatnio tak szczęśliwa, że dojechałam na najbrzydszą pętlę świata. Względnie w jednym kawałku.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz